• Facebooktwitter

    BLOG ROSA DE BOER: Gat in je woonboot

    En dan is opeens de helft van je woonboot leeg. Enkel het houten skelet en de muurbekleding zijn nog zichtbaar. Onze tijdelijke slaapkamer is in de andere kamer geïnstalleerd. De matrassen barricaderen de deur richting ons kleine balkonnetje, waar het hok met de wasmachine zich bevindt. Dat wordt nog wat, elke keer over het bed klauteren met mijn wasmand. Ik heb het er graag voor over, want als ik de 3D tekeningen mag geloven verandert ons bootje straks in een waar paleis met die opbouw erop. We krijgen er twee slaapkamers erbij en onze eigen slaapkamer wordt zelfs twee meter langer. Op tafel liggen twee nieuwe roze handschoenen. Maat S, voor mij. Een echte klus-vrouw ben ik niet, maar ik doe het in ieder geval in stijl. Ik maak een leuke foto van mijzelf, inclusief roze handschoenen en een peace handgebaar, voor social media. Mijn lezers weten natuurlijk ook van dit avontuur en worden op de hoogte gebracht van mijn positieve start. Jeetje, nu lijkt het net alsof ik hier als Quinty Trustfull herself aan de slag ga, terwijl de man des huizes eigenlijk al het werk doet. Elke spijker die ik aanreik, is de verkeerde en elke tang die ik moet pakken heeft een naam waar ik geen wijs uit wordt. Pomp tang? Baco? Ik wend me uiteindelijk maar naar de keuken, om de mannen van een lunch te voorzien. Oh ja, moeten jullie je niet insmeren tegen de zon? Ik open de deur vanuit de woonkamer naar het plaats delict en ik schrik. Ik kijk regelrecht naar het water. Dwars door een enorm gat in de muur. Niels staat te glimmen van trost met de sloophamer nog in zijn handen. Het zonnetje schittert in het water en een briesje trekt door de kamer. In de verte zie ik echter donker grijze wolken aan komen drijven. Als voorzorgmaatregel hebben we een gigantisch groen zeil gekocht, voor als het gaat regenen. Hopelijk pakt dat plan beter uit dan het zwembad idee, dat een paar weken geleden toch wel is uitgelopen op een kleine watersnoodramp in de bak van de woonboot. We laten ons niet uit het veld slaan en na welgeteld een uur hebben we het zeil eindelijk over het gapende gat gedrapeerd en vastgesnoerd. Als een enorme groene pleister bedekt hij onze drijvende woning. Precies op dat moment vallen de eerste spetters naar beneden. We slaken een diepe zucht en luisteren naar de druppels op het zeil. Het is net kamperen, dat verbouwen. IMG_0815 Rosa de Boer is docent en blogger. Ze woont op een woonboot in Alkmaar en schrijft columns en verhalen over de wereld volgens Roos. www.volgensroos.nl

    Facebooktwitter

     

    Geen reacties

    Nog geen reacties

    PLAATS EEN REACTIE