• Facebooktwitter

    Blog Emmy van Dantzig: Schepen achter je verbranden

    Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak. Als ik denk aan de vele boten die mijn geliefde heeft gehad, gaat deze stelling voor hem aardig op.  Ik kende hem nog maar net – zo’n dertien jaar geleden – en vierde Koninginnedag op z’n houten sloep. Een prachtig bootje dat zich charmant door de Amsterdamse grachten bewoog. Het bootje ging mee naar ons eerste liefdesnest. Ik dacht ‘forever’. Maar nee, dat was geenszins het geval. Het lag nog niet goed en wel langszij of mijn vriend zette het te koop. ‘Het werd tijd voor iets nieuws’, was en is zijn gevleugelde uitdrukking. Een reuze aardig stel op leeftijd was er razendsnel bij. Ze hadden oog voor de bijzondere lijn van dit schip. Kortom: de koop was zo gesloten. Ik stond erbij en keek ernaar. Geruisloos voer onze sloep langzaam maar gestaag ver van ons vandaan.

    Ervoor in de plaats kwam een stalen sloep. Stoer, groot formaat, gelijk aan die van de buurman tien boten verderop. ‘Maar die van ons was toch net mooier’, aldus mijn man. Er werd aan de boot geklust alsof mijn mans leven ervan afhing. Maar daar kwam dan ook iets heel moois uit voort. Een schitterend ingetimmerd schip van alle gemakken voorzien. Heerlijk om met een grote groep mee uit varen te gaan. We genoten van ons prachtige bezit. Met mooi weer sliepen we er zelfs in. Ik voelde me de koning te rijk met deze nieuwe aanwinst. Tot er op een dag een piloot bij ons aankwam. Ik vroeg mijn geliefde wat deze jongen kwam doen. ‘Ons schip kopen’, was het antwoord. Zijn filosofie was als volgt. ‘Een piloot houdt van mooie gadgets maar heeft geen tijd om zelf een schip in te timmeren. Als zich toevallig uit het niets een schip voordoet dat helemaal aan zijn verwachtingen voldoet, wil zo’n man dat natuurlijk direct kopen.’ Daarna verzuchtte hij: ‘En ik ben wel toe aan iets nieuws.’ Flabbergasted, keek ik van de piloot naar mijn man en van mijn man naar ons schip. Daar ging onze stoere boot, het was te laat om hier nog maar iets tegen in te brengen. Vaag zwaaide ik naar de piloot die zonder blikken of blozen met ons schip wegvoer.

    Nu had mijn man een Waling sloep op het oog. Een zeewaardige boot die dienst had gedaan bij de Amerikaanse marine. Overgewaaid naar Nederland. Hij kocht hem van een handelaar. Om te beginnen moest de stand van het stuur worden veranderd.  ‘Dat maakte het sturen een stuk aangenamer’, aldus mijn man. En zo geschiedde. De sloep moest overdekt worden met een huif. Er moest in geslapen kunnen worden. Het kamperen bracht met zich mee dat er een keukentje moest komen.  Zo ook een koelkast, potten, pannen, kisten en bakken voor de toiletspullen, en spelletjes. Op de motorkap werd plaats gemaakt voor zeekaarten. Onder de banken kon proviand liggen. Alsof we een oversteek van drie weken over de oceaan zouden gaan maken, zo werd ons scheepje uitgerust. Het werden uiteindelijk de Duitse Wadden, maar die bereikten we dan ook echt. Wat een plezier gaf dit bootje ons. Als op de Cariben, zo voelde het toen tijdens onze tocht ook nog eens de mussen van de hitte van het dak vielen. Herinneringen aan deze mooie reis staan in ons geheugen gegrift. En het sentiment des te meer. Al het werk dat mijn man in deze boot heeft gestoken. En ik moet ook zeker mezelf niet uitvlakken. Kussens op maat in de juiste kleur, om over alle andere stilistische hoogstandjes maar te zwijgen.

    Zomer 2014 breekt aan. We hebben zo’n twee vakanties met de boot achter de rug. Mijn man is aan het filmen in Zeeland. Het eerste weekend dat hij thuiskomt, komen er goede vrienden langs. ‘Wat komen zij doen’, vraag ik aan mijn man. Hij antwoord: ‘De boot is verkocht.’

    Ik kan ternauwernood nog wat klanken uitstoten. Maar realiseer me tegelijkertijd dat het kwaad alweer is geschied. Het is weer tijd voor iets nieuws.

    De boot vaart weg in vol ornaat. De vlag wappert in de wind, het grijze gedaante beweegt zich soepel door het water. Tranen lopen mij over de wangen. Wat een weelde, wat een werk. Langszij wederom een lege plek. Met weemoed en verlangen denk ik terug aan onze laatste boot. Hoeveel moeten er nog volgen…

     

    Emmy van Dantzig werkt als styliste voor woonbladen. Ook geeft ze interieuradvies aan particulieren. Ze woont op een woonboot in Amsterdam.
    www.emmyvandantzig.nl

     

    Facebooktwitter

     

    1 reactie

    1. Marie-Juli

      3 jaar ago

      Hoi Emmy,

      Wat een leuk geschreven blog! Ik kan mij voorstellen hoe je elke keer weer met pijn in je hart afscheid moet nemen van jullie mooie boot..maar er is ook een lichtpuntje! Gezien de snelheid had je nooit de tijd om ervan wakker te liggen:)
      En…waar de ene deur dichtgaat gaat er ook weer een nieuwe deur open. Veel vaarplezier gewenst!

    PLAATS EEN REACTIE